Victory of ants over human

As an admirer of plants I bring in various potted plants at home. Eventually they are left to Mom's mercy for their daily watering; but once in a while I attend them for changing damaged pots, change of soil etc and it was the day for the job.
I finished with most of them and it was the last one waiting for my attention. The plant in this one unfortunately had died long back. It remained filled with soil only, without a drop of water. It got covered with another abandoned ceramic pot. I removed the ceramic pot and to my surprise, a long queue of black ants was marching towards the center where they had dug a hole, the entrance to their abode! Their pace increased as they were exposed to the daylight suddenly. I observed closely and noticed the ant-eggs in their mouths! I fumbled about what to do next…tried to dig around the hole, banged around as to announce to them that they should shift their location. The message was conveyed finely. They changed their journey in reverse direction. I decided to give them some time to shift their camp. I returned after half an hour…most of them had vanished from there…1 or 2 still frantically moving around confused about where to go. I dug the hole little more…oh no…they were still there, with their eggs..they again started moving in attempt to save their unborn generation. How much fast they can move compared to my moves? Did they have any idea about the scale and capacity of their trouble? Did they actually think they can make it? I don’t know if ants can think about such things but I was definitely impressed by their act of determination and endless hope with maximum effort. It was nothing but display of the basic law of life, of how it sustains itself with in-born natural tendancies in all living beings.
If it would have been only ants I wouldn’t have given much thought to digging up the rest of the soil, because as per my previous observations ants are very clever to relocate themselves. But the thought of the eggs getting damaged stopped me from doing so. I left the pot as it was. And now I wonder at the power of life force! How miniscule the ants were in front of me! Their new generation was still unborn! Still the ants and the tiny would-be-born in the eggs actually stopped me from destroying them! They marked their victory of the day!

विरह...

त्याच्यावर मी कधी प्रेम करायला लागले माहित नाही. जेंव्हा पासून स्मृती आहे तेंव्हापासूनच्या त्याच्या प्रीतीच्या आठवणी आहेत! कदाचित हि ओढ स्मृतींच्या जन्माच्या आधीपासूनची आहे! त्याच्या नुसत्या स्मरणाने चैतन्याची लहर सळसळते! त्याच्या येण्याने जीवाच्या दाहावर चंदनाचा लेप चढतो. साऱ्या चराचराची क्षुधा शमविण्याचे ज्याचे सामर्थ्य त्याच्या त्या बरसणाऱ्या प्रेमाच्या वर्षावात मी मंत्रमुग्ध झाले नाही तरच नवल! चातका इतकी निस्सीम भक्ती आणि निष्टा माझी नाही, पृथे एवढी अजोड प्रेमिका तर मी मुळीच नाही. तरीही जेंव्हा तो येतो तेंव्हा वाटते, हा माझ्यासाठीच आला आहे! सगळ्या ज्ञानेंद्रियांच्या जाणिवांना कवेत घेऊन झुलवणारा, सुखावणारा 'पाऊस' ...आता परत येईपर्यंत हा विरह असाच त्याच्या आठवणींत चिंब भिजलेला राहाणार...

शराफ़त एक आफ़त!

निगले जो लब्ज तो खुदहिपे सितम है.
उगले जो वो लब्ज तो किसी और को दुखानेका शक है!
हाए यह शराफ़त बहुत बड़ी आफ़त है!
कोई बताए क्या इस लतपे असरदार कोई दुवा या मलम है?

all the best !

She: Do u think it is possible?
He:  I don't know, (!!!!!- reaction of her mind) though I won't mind it to be possible.
She: I may help you if you want to make it possible. But have you thought about should it be possible  and why should it be made possible. If not possible are you convinced about why not possible? The problem of making it possible or not possible depends upon answers of these questions and solution for the problem is further away.
He: __________________________________________________
(she takes it as he is thinking...but that may not be the reality....)
She: I don't know where have you reached in ur thinking process or if you can ever reach the end of this process....but if you ask me my opinion about the situation, my answer may be " इस मामले में तुम्हारा कुछ नहीं हो सकता"... all the best!

ऐसाभी एक दिन ...

कुछ लिखने की ख्वाइश में पहुचे यहाँ तक... जो पहुंचे यहां पर तो नम हो गए.
जो सोचा था दिल ने जुबांको न भाया. तमन्नाए दिल की  दफ़न कर चले....

नवरात्री निमित्ते...

    नवरात्रीतील अष्टमी हा वर्षातल्या त्या काही मोजक्या दिवसांमधला एक, ज्या दिवशी मी घरच्यांबरोबर ठरलेल्या देवळांत जाते. ह्या वर्षीसुद्धा पायंड्याप्रमाणे office नंतर अंबामातेच्या देवळात यायचे फर्मान मातोश्रींकडून आले. मी आई-बाबांपेक्षा लवकर पोहोचले. मंडपात एका बाजूला बसून आजूबाजूची गर्दी न्याहाळू लागले. अष्टमीच्या मुहूर्तावर देवळात अलोट गर्दी होती..ती म्हणा मुंबईत हल्ली सगळीकडेच असते, कारणाशिवायाही. ओटी भरणार्यांची रांग वेटोळे घेत घेत पार बाहेरच्या रस्त्यापर्यंत पोहोचली होती. मंडपात येणार्या प्रत्येकाची थोड्या फार फरकाने एकच पद्धत ... पायरीला नमस्कार, घंटा, देवीला नमस्कार, कपाळी कुंकू, साष्टांग नमस्कार, इत्यादी...सर्व काही दरवर्षीच्या नियमाने आणि सरावाने अंगवळणी पडलेले सोपस्कार. कितीजण आपण काय करतो आहोत, का करतो आहोत ह्याचा जागरूकपणे विचार करत असतील याची शंका यावी असेच बरेचसे वातावरण.
    परकर-पोलके घातलेली एक गोड चिमुरडी आई आणि आजी बरोबर देवळात आली होती. आजी जे जे काही करेल ते नि:शंकपणे आणि आनंदाने copy करत होती. तिच्या ह्या copy भक्तिभावाने खूष झालेल्या एका आजोबांनी तिची पाठ थोपटली आणि त्यामुळे तिच्या चेहर्यावर निरागस आनंद उमटला. अशाच काहीश्या संस्कारांतून आणि प्रोत्साहनातून कदाचित आंधळेपणाने प्रथा पाळणारी आजूबाजूची गर्दी लहानाची मोठी झालेली असेल!
    ह्या गर्दीपैकी फक्त लहान मुलांच्याच चेहर्यावर आनंद दिसत होता. जो वास्तविक देवीच्या दर्शनाने सगळ्यांच्याच चेहर्यावर दिसायला हवा होता! मात्र बरेचसे चेहरे गर्दीत उभे राहून त्रासलेले, आपल्या आयुष्यातल्या गार्हाण्यांचे ओझे कधी एकदा देवीसमोर मांडून मोकळा होतो याची घाई असलेले असेच होते. आनंद असलाच तर तो आजच्या दिवसासाठी ठरलेले हे दर्शनाचे काम एकदाचे पूर्ण झाले ह्याचाच असावा बहुदा. आईच्या दर्शनाने होणारी निर्विकार प्रसन्नता कुठेच दिसली नाही! असे हे गर्दीतले लहान-मोठे, विविधरंगी चेहेरे-मोहोरे बघण्यात माझा छान विरंगुळा झाला. काही ओळखीची मंडळीसुद्धा भेटली. त्यानंतर आम्ही आरे कॉलोनीतल्या देवळात गेलो. ह्या देवळात आम्ही लहानपणी ऐन परीक्षा असतानाही न चुकता गरबा आणि दांडिया खेळायला जायचो. तेंव्हा बहुतेक दांडिया आणि stick-war यांत गल्लत होत असावी. त्याचा परिणाम म्हणून प्रतिपक्षाची टिपरी जोरदार आघात करून मोडून टाकणे किंवा ती हातातून सुटून खाली पाडणे, नेम चुकून टिपरी समोरच्याच्या हातावर किंवा डोक्यावर बसणे इत्यादी छोट्या-मोठ्या उचापती होत आम्ही जवळ जवळ ३ ते ४ तास घामाने डबडबून जाईपर्यंत मनसोक्त उद्या मारत असू; म्हणजेच आमचा दांडिया खेळत असू. त्या सगळ्या आठवणी गरब्याच्या तालावर जाग्या झाल्या. देवळासमोरच्या अंगणात मध्यभागी देवीची प्रतिष्ठापना केलेली होती आणि तिच्यासमोर होमकुंड धगधगत होता. त्याभोवती फेर धरून गरबा चालू होता. कुंडावर जवळ जवळ एका माणसाच्या उंची एवढा नारळांचा ढीग झाला होता. तसाच धगधगणारा होमकुंड आणि नारळातून उठणाऱ्या धुराचा तोच सगळीकडे पसरलेला वास... इतक्या सगळ्या वर्षांत ह्या सगळ्यांत काहीच फरक झालेला नाही. कदाचित मी बघायच्या आधीही कित्येक वर्षांपासून तो दरवर्षी तसाच आहे. तो तसाच राहील आणि रहावा यात दुमत नाही. मात्र ह्या प्रथा केवळ आंधळ्या प्रथा न रहाता त्यांकडे डोळसपणे आणि जाणीवपूर्वक बघण्याची सवयही आपण अंगवळणी पाडायला सुरुवात करायला हवी.

ON FIELD

Several times I have to visit site to supervise the execution work and to guide the contractors, as an architect. In a construction project, architect is considered as the project head and the supreme authority to take decisions, of course next to the client. Yesterday when I visited the site, the situation was as usual, I was accompanied by 2 of my office juniors. We inspected the work in progress, discussed problem areas with the contractors and other workers, absolutely engrossed in work, 2 hrs passed by. When all the issues were discussed and my mind about to get itself free from the thoughts of work; I realized I was the only female present on the entire site and supposed to be the authority giving decisions to the group of 10-15 men present there. This situation is very common on construction sites. Most of the workers, supervisors, contractors in civil field are men. This also reminded me of some of my previous project’s meetings which used to be very huge in scale and at times I used to be the only lady in the site office’s meeting-hall full of 50-60 people. This doesn’t matter as far as work is concerned but small-small incidences especially with workers make me feel the difference. Most of the times these workers get fumbled at what to call me. Some, who are little smart get their way through with ‘madam’…but I have also come across ‘memsahib’ and once I was also called as ‘saheb’, as the poor fellow was used to call all the authority members by the same and was unaware of what to call a lady rather a girl with the same position! Another aspect making the difference is the various types of gazes. In most of the UP eyes there is struggle most of the times to adjust to the situation that they have to take orders and show respect to a female authority, than their usual habit of considering women dumb and of lower level. Some eyes display appreciation and a dream that someday even daughters from their homes may acquire similar position. Some gazes are better if shun, but of course with right message to warn them to behave. I wonder in my lifetime if I will ever come across a site where the situation is reverse, all the women executing a site! I think the work on such a site will be having less menace than what I see on most of the sites at present…or it won’t really make a difference….every system comes with its own set of pros and cons.

The Colour Code

Navratri has brought special energy in the atmosphere; especially in the female folks. The colour code for clothes to be worn during the nine days were declared…a different colour for a different day. We can observe that almost 80% ladies and to some extent even gents follow this colour code religiously and enthusiastically. It began with the colour green on the first day. In the train the entire compartment was washed in all the possible hues of green. Beautiful and wonderful ladies, girls chic in their saaries and traditional dresses; some who were in western formals also had taken care that they are incorporating the ‘green’ in some or another form in their outfits. The festive atmosphere had enveloped the surroundings. The green also had spread on the roads and in the office as well.  The same story continued on consecutive days with pink, grey, white, red, blue, yellow, purple and finally peacock green. Actually these colours are the ones which are draped on the Goddess on the particular day. I found these ladies in the colour code beaming with divine happiness and energy. The glory of enjoying their distinct still close to heart relation with the Mother, through this colour gave them a unique charm. In our culture there is a cult which follows Shakti puja in the form of Goddess worship….a goddess can be directly related to females. I generally believe that the almighty resides in all the objects around us; though my Mom thinks this is just an excuse I give for not doing pooja everyday! When I see these ladies around me beaming with the colour code I realize my belief very strongly. I feel as if I am seeing goddess in various forms around me and wonder how do I miss this factor in them on a usual day! Such a nice feeling, such a pleasing discovery of existence of the Shakti around me…especially when I am also following the colour code J.

Shift in an opinion

Though I rarely keep track of filmy stars, as an ordinary and rare audience I also share my own, not so important opinions about our bollywood stars. During my second year in college, John Abraham had visited our annual function as a celebrity guest. That time I saw him just 3-4 feet away in front of me and didn't understand why people are crazy about him. Yes with his amazing physic he is a good model..but models are often dumb..a turn off aspect for me and on top of that I am not really impressed with his on screen acting skills. As time passed, information like he is an engineer with a topper in MBA made me rethink over my preconceived notion. Today I watched his interview in ‘Aap ki adalat’ by Rajat Kapur and now I must say I was absolutely wrong. The way he mentioned about his principles in life, the way he loves Bipaasha and more than that the way he respects her, his simple way of living and obsession toward being very strong in all aspects but yet very simple at the same time was very impressive. On top of that he is absolutely serious about his acting, his work. Undoubtedly he is adorable! A hunk with brain and heart as well- a rare combination!

हिंदू- जगण्याची समृद्ध अडगळ

भालचंद्र नेमाडेंचे लेखन फक्त पाठ्यपुस्तकातून वाचनात आले होते. त्यांच्या 'कोसला' मधील एक उतारा अंधुकसा माहित होता. एका रविवारी tv वर channel surfing करत असताना अचानक नेमाडेंची मुलाखत दिसली आणि त्यांची नवीन कादंबरी 'हिंदू- जगण्याची समृद्ध अडगळ' प्रसिद्ध होणार असल्याची माहिती मिळाली. ह्या कादंबरीसाठी नेमाडेंनी ३७ वर्षे काम केले! हे ऐकून आणि एकंदरीतच सांस्कृतिक बाबतींत रुची असल्याने, सवलतीच्या दारात प्रकाशनपूर्व प्रत नोंदवूनही टाकली. थोड्याच दिवसांत खुद्द नेमाडेंची स्वाक्षरी असलेली प्रत हातात पडली आणि कादंबरीचा नायक खंडेराव याच्याबरोबर माझा समृद्ध, व्यापक हिंदू संस्कृतीचा मोहेंजोदाडो ते नायकाचे मराठवाड्यातील गाव मोरगाव इथपर्यंतचा प्रवास सुरु झाला. नाव जरी हिंदू असले तरी त्याचा संबंध धर्माशी नसून संस्कृतीशी जोडलेला आहे. खंडेराव पुरातत्व संशोधक आहे आणि त्या निमित्ताने ह्या एवढ्या व्यापक संस्कृतीचा पसारा एका धाग्याने बांधून जवळ आणणे त्याला शक्य झाले. सामान्य माणसांच्या जगण्यातल्या, गटांतल्या, समाजातल्या छोट्या छोट्या बाबी संस्कृतीला किती मोठे आणि गहिरे रंग आणि आकार देतात, एक व्यापक स्वरूप देतात हे जाणवण्याचे सुंदर साधन म्हणजे हे पुस्तक. आज कादंबरीचे शेवटचे पान उलटताना...अजून काही बाकी आहे ह्याची तीव्र जाणीव झाली...आणि ह्या कादंबरीचे अजून दोन खंड येणार आहेत ह्याची आठवण झाली....आशा आहे खंडेराव लवकरच भेटेल...संस्कृती विशेषतः हिंदू संस्कृती सारखी, अगदीच योग्यरीतीने बोलायचे झाले तर हिंदुस्थानाच्या संस्कृतीसारखी क्लिष्ट, गुंतागुंतीची गोष्ट उलगडण्याची कामगिरी नेमाडेंनी किती कौशल्याने पेलली आहे!

नवा सूर

समोर अफाट पसरलेला समुद्र खुणावणारा;


नुकतीच पोहायला शिकलेली मी.

नव्याने शिकलेले आणि घरच्या कुंडात आजमावलेले पोहण्याचे तंत्र समुद्राची ओढ वाढवणारे.

मनात विचारांची उचनीच आणि आकाशाला भिडणाऱ्या आकांक्षा घेऊन मी काठावर उभी आहे;

समोरच्या अथांगाच्या थांगाचा अंदाज घेत.

डोळ्यांत स्वप्न आहे एखाद्या मत्स्यकन्येप्रमाणे दूरवर सूर मारून लाटांवर राज्य करण्याचे.

त्याचबरोबर पायांत अदृश्य बेडी आहे ह्या समुद्री जगाविषयी ऐकलेल्या उलट-सुलट दंतकथांची.

समुद्रातल्या राजांची अचाट सत्ता, स्वच्छंदी विहरणाऱ्या मत्स्यकन्यांच्या लीला आणि दैत्यासम शार्क मास्यांचे हल्लेसुद्धा!

तरीही मनातली आशा आत्मविश्वास देते..समोरच्या प्रवाहात स्वतःला झोकून देण्याचा;

साम्राज्य नाही पण राज्य प्रस्थापित करण्याचा.

देवमासा बनण्याची इच्छा नाही पण कुशलतेने मार्गक्रमण करणाऱ्या छोट्या मास्यांच्या एखाद्या गटाचे नेतृत्व करण्याची हौस आहे!

विचारांची सांगड घालत चारच पावले पुढे पाण्यात गेले, मात्र लाटांनी पायाखालची वाळूसुद्धा टिकू दिली नाही!

दबकत दबकत सूर मारत आहे. लाटांशी मैत्री करण्याचा प्रयत्न करत.

आजूबाजूला नव्या जगातल्या नियमांचा उलगडा करणाऱ्या घडामोडी दिसत आहेत. त्यातल्या काही प्रेरणादायक तर काही धक्कादायक!

देवाण-घेवाण हीच गरज, हाच कायदा; प्रत्येक क्रियेमागे.

ह्या कायद्याच्या गणिताने मित्र, शत्रू, हितचिंतक आणि इतरहि सगळ्या गोतावळ्याची समीकरणे आपणच मांडायचीही आणि सोडवायचीही!

नवा खेळ आहे, खेळण्याची इच्छा आहे ...ज्याने इच्छा दिली त्याच्या विश्वासावर जिंकण्याची खात्री आहे.

My precious...

I am glad to inform that I added 3 new precious possesions to my collection through the fascinating event of Strand mid-year book exhibition; I am happy that Prasad was the company and witness for the same. They are:

1. LAURIE BAKER- life, works & writings; by Gautam Bhatia
2. OUR FAVOURITE INDIAN STORIES; by Khushwant Singh & Neelam Kumar
3. WATERLOG- a swimmer's journey through Britain; by Roger Deakin

Surrrp...yummy!

कॉफी आणि मी

        चहा हे जगात सर्वाधिक प्यायले जाणारे पेय. मला मात्र नेहमीच कॉफी भुरळ घालते. उकळत असतानाच दरवळणारा तिचा मृद्मयी सुगंध धुंद करतो. ओठी लागण्याच्या कितीतरी आधीच हा दरवळणारा सुगंध मंदावलेल्या चेतापेशींना चेतवू लागतो! कॉफी हाउसच्या बाजूने जातानाही काहीसा असाच अनुभव. तिथे तर कॉफी प्रेमींसाठी पर्वणीच! जसा मूड तसा फ्लेवर चाखायची मजा... ' meeting over a coffee ' हा जणू काही एक सोहळा! एक आनंदमयी सामाजिक अनुभव.

        ' एक पेय' ह्या साध्या संकल्पनेच्या कितीतरी पुढे जाऊन कॉफी मनाला भिडते, वेड लावते. perfumes खरेदी करत असताना दोन tasters च्या दरम्यान कॉफीच्या बिया हुंगायला देतात जेणेकरून कॉफीच्या earthy , nutty सुगंधामुळे दोन अत्तरांच्या सुगंधामधील फरक नीट ओळखता यावा. अशावेळी माझी मात्र गोची होते. कॉफीच्या त्या वेडावणाऱ्या वासानंतर मला कुठलाच सुगंध खूप छान वाटत नाही!

         आतासुद्धा इटलीहून आणलेल्या expresso -maker मध्ये बनवलेल्या कॉफीचे घुटके घेत घेत हा कॉफीनामा लिहिण्याची मजा काही औरच! कॉफी आणि माझ्यामधील ऋणानुबंध दृढ करणारी ही खरेदी केल्याबद्दल मला माझा आणि मंदारचा अभिमान वाटतो!

        असा हा कॉफीचा महिमा..संपणे थोडे कठीणच..भरच घालायची झाली तर कॉफीचा औषधी गुण वगैरे वगैरे दुय्यम बाबी....

        आह! माझा कॉफी कप आता रिता झाला आहे..माझ्या साऱ्या जाणीवा तरतरीत करून गेला आहे!
 
I  love  coffee !